X
تبلیغات
رایتل
:: فتولایف ::
 
:: در اتاقی می نویسم، که تو آن را می شناسی ::
تعداد بازدید ها: 22633
   
::12:: واقعیتِ نگاههای سرگردان
چهارشنبه 19 تیر‌ماه سال 1392 ساعت 05:58 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست شادی آفرین آرش | ( نظرات (1) )

   "شناخت لحظه‌ایِ اهمیت یک رویداد در کسری از ثانیه و همینطور پیدا کردن فرم و ترکیب دقیقی که روح آن رویداد را به نحو مناسب بیان کند."

این تعریفِ هانری کارتیه برسون از لحظه ی قطعی ست؛ تعریفی دقیق و ظریف و نکته سنج؛ که نگرش و نگاه را در عکاسی بر مبنای شانس و اقبال قرار نمی دهد و نفوذ به این لایه را مختصِ استعدادی ناب در به تصویر کشیدنِ عمق و اهمیت رویداد قلمداد می کند؛ و آن را تا سطحِ هنر، بالا می برد؛ هنرِ اینگونه به تصویر کشیدن...


|Photo by: MohammadReza Momeni|

عکسِ موردِ بحث به شیوه ای مناسب؛ بر لحظه ی قطعی دلالت دارد، عکسی مستند، که توانسته به خوبی این ویژگی را در خود بگنجاند و لحظاتِ سرشاری را از دیدن؛ نصیبِ مخاطب کند.

اتفاقی که در عکس در حالِ جریان ست؛ در ثانیه ای بعد امکانِ تکرارش وجود ندارد، عکاس به گونه ای؛ شکارچی ی این لحظه بوده ست؛
لحظه ای که واقعیتِ متفاوتِ دنیای یک زن و مرد را کنار همدیگر می چسباند (بدون برش زدن و کنارِ یکدیگر قراردادن؛ بدونِ اجراهای ویرایشی ی خاص؛ بدون استفاده از عکسهای پی در پی و مجموعه وار و بدونِ حرفِ اضافه).
واقعیتِ نگاههای سرگردان؛ واقعیتِ فاصله و واقعیتِ وجودی ِ عناصری پنهان
...
ترکیب بندی بسته؛ اطلاعاتِ زیادی از پیرامون نمی دهد؛ نمی خواهد که بدهد؛ همین کافیست؛ وجود دو "او" در صحنه؛ اویی که اشاره گر ست و برجسته تر؛ و اویی که محوست و مات؛ نگاههای هر دوی اینها سرگردانست؛
فاصله؛ در عدم توجه این دو به هم شکل می گیرد؛ متفاوت بودن این دنیا؛ همان جا و در همان لحظه و در همان نقطه ای که ایستاده اند شکل گرفته؛ او (مرد) به نقطه ای اشاره می کند و اوی دیگر (زن) نقطه ای دیگر را می نگرد؛ در این میانه نیز نمی توان از آنچه و آنچه هایی که به واسطه ی نگاهِ این دو ماهیت وجودی پیدا می کنند؛ به آسانی گذر کرد؛ آنچه هایی که علت می شوند و آنچه هایی که معلول می شوند؛ نوع ترکیب بندی؛ آگاهی ای در مورد این معلول ها نمی دهد، نیازی نیست هم که بدهد؛ معلول می تواند ""فرامتنی" باشد؛ و متصور شود؛ آنچه اهمیت دارد؛ به شیوه ای بی کم و کاست؛ دقیق و سنجیده در تصویر کنارِ هم قرار گرفته، مکمل هم شده و به یکدیگر معنا و به معنا؛ غنا بخشیده ست
.

همانگونه که برسون نیز می گوید:
"در عکاسی کوچکترین چیزها می‌توانند بزرگترین سوژه‌ها باشند، ویژگی‌های کوچکِ انسان می‌توانند به موضوعی مهم بدل شوند."

و اینگونه است که می شود از یک عکس لذت برد.


برچسب‌ها: محمدرضا مومنی